ا و ل معما ر

    نزديك به سه دهه از پيروزي انقلاب مي گذرد. در اين مدت، در بعضي زمينه ها رشد و توسعه قابل قبولي رخ داده است. يكي از زمينه هايي كه به لحاظ مباني توسعه، همچنان سبك و سياق حاكم بر معماري، ماهيت غربي دارد و مانند اپيدمي، همه جا را فرا گرفته است و واژه معماري اسلامي، در غربت دردناكي گرفتار آمده است. آيا به راستي مي توانيم معماري اسلامي داشته باشيم و يا معماري دوران اسلامي، واژه بهتري است؟ آيا سـليقه هاي شخصي معمار مسلمان تاكنون ادامه داشته و ما به اشتباه آن را معماري اسلامي مي دانيم و يا اسلام به عنوان يك مكتب راهگشا كه در همه زمينه ها راهبردهاي اساسي را تبيين مي كند، مي تواند چراغ راه معماران، طراحان و شهرسازان مسلمان باشد.
    
    در اين ميان، مي توان مهندسان معمار را به دو گروه عمده تقسيم كرد. دسته اول معتقدند كه معماري و شهرسازي، مقوله اي علمي و تكنولوژيك است و ربطي به فرهنگ ندارد و مانند اتومبيلي است كه مي شود آن را هم در اروپا و هم در آسيا توليد و از آن استفاده كرد و بنابراين، معماري برزيل را مي شود در هند هم مورد استفاده قرار داد. اينان معتقدند كه فرهنگ، تاريخ و آداب و رسوم، نمي تواند در اين مقوله وارد شود.